Diggin' for Dirt Rock'n Zwolle: Een observatie van achter de draaitafels Articles / Columns Date: Jul 22, 2004 - 04:47 PM Wie deze zomer muggen wil ontwijken, kan niet om Zwolle heen. Zwolle is namelijk zo'n suffe stad dat zelfs een vlieg niet het risico wil lopen er dood te gaan. (Wow! Waar een nachtelijke dwaaltocht door Zwolle al niet goed voor kan zijn...). Ik had al eens eerder mijn best gedaan om Zwolle te doen laten 'rocken' op haar grondvesten. Vrijdag deed ik, gewapend met een arsenaal aan elpees en singles, een tweede poging. De eerste keer lag nog vers in het geheugen. Dat ging als een wervelwind! Na krap drie uren was alleen nog het personeel over en dan had ik mij ook nog goed gedragen! Ditmaal koos ik echter voor een 'assertieve start', nadat ik het cafe was binnengelopen in een ambiance van 'Leef Als Een Zigeuner' en meer gekweel in de vaderlandse taal. Nee, ik kwam hier niet om vrienden te maken. Ik wachtte tot halverwege 'T Was Aan De Costa Del Sol' (zelfs als je dit schrijft, roep je nog luidkeels 'tingelingelingeling') en er klonk dan ook een verstikt boe-geroep toen ik deze wegdraaide om vervolgens 'One Night Stand' van The Bobby Teens door de zaak te laten knallen. Mijn plan om het eerste half uur de nadruk te leggen op recente garagerock, werd al na tien minuten feestelijk verstoord. De immer stralende barvrouw had even snel een stemming onder de gasten gehouden en wat bleek: Vijftien van de achttien bezoekers bliefde iets Nederlandsch! Of ik dat bij me had? Natuurlijk was ik thuis even de spelonken ingedoken voor een aantal novelty-platen, maar deze had ik willen bewaren voor een eventuele climax. Noem me maar een 'loser', maar ik kon de meid nu eenmaal niet teleurstellen en daar gingen we dan! En amper twintig minuten na de tijd draaide ik de geplande uitsmijter: 'Het Kleine Cafe Aan De Haven' van de Achterhoekse hardrockband Meadow. Tot grote schik van het publiek overigens. Toch stond ik op de posters vermeld met 'Rock'N Roll & Garagerock' als mijn specialisatie en dat wilde ik Zwolle laten weten. En zo werd de ruimte weer gevuld met tonen afkomstig van Dead Moon, The Buff Medways en The Dirtbombs. Plots keek ik op en zag dat er vijf man was overgebleven in de zaak. Dat ging lekker! Misschien kon ik zelfs nog de laatste trein halen... De bewoner van de afgesproken slaapplek had zijn gezicht ook nog niet laten zien en een bedje heb ik vannacht zeker nodig: Ik sta met veertig graden koorts plaatjes te draaien. Ook dat is rock'n roll voor mij: 'Gewoon doorgaan', om mat Barrie Stevens te spreken. Inmiddels zijn twee heren aangeschoven die ondanks een schijnbaar hechte vriendschap niet op dezelfde muzikale golflegngte zitten. 'Wat een kutmuziek', merkt de ene op. De ander spreekt hem tegen. 'Dit is toch lekker, man!'. Hij stelt ook de vraag of ik aan verzoekjes doe. Maar natuurlijk! Ik schat hem in als een 'biker' en zag de bui van 'Motorhead' al hangen. Buddy Holly??? Hij zoekt 'Oh Boy' uit van de lijst 'evergreens' achter op de hoes van 'Buddy Holly's All Time Greatest Hits'. Een oude hippie met aanmerkelijk minder haar dan dertig jaar geleden komt erbij. Hij heeft zonet 'Touch' van The Outsiders gehoord en wil dat ik hem nog eens opzet. Daar komt dus niets van in. Maar ik beloof hem meer 'uit zijn tijd' te gaan voorschotelen. Tot mijn grote verbazing (her-)kent hij 'I Despise You' van The Q'65 niet, wat evenzeer geldt voor 'Little Girl' van Syndicate Of Sound. Maar bij Rob Hoeke's 'Margio' gaat tenslotte de duim omhoog. 'What-I-Like-A-Tik-What-I-Like-A-Tik-What-I-Like-A-Tik....': The Romantics blijft genadeloos hangen in het tweede refrein. De kroeg in een deuk, maar ik besluit koel te reageren door de naald van de plaat te halen en twee groeven verder weer neer te zetten. De wijzers van de klok vertellen me dat het half een is en dat het dus eigenlijk al te laat is om de laatste trein te halen. Shit, waar blijft die kerel nou? De krasse vijftiger bedankt me nog voor de goede muziek en vervolgens plezier ik het voorgenoemde duo door knalhard 'Anarchy In The UK' van The Sex Pistols te draaien. Dan wordt opeens duidelijk dat zij niet enkel voor de muziek komen. De fruitautomaten in de hoek van het etablissement moeten immers nog geleegd worden... Ik ga driftig door met plaatjes draaien, rekening houdende met dit publiek. En dan opeens verschijnt er een manspersoon achter de bar, die op mij af komt lopen. Hij wil bukken richting de CD-speler en heft dan zijn hoofd op: 'Ik zet even een CD-tje op'......................................... Al deze stippeltjes zijn om aan te geven dat ik even tot tien moest tellen, toen ik dat hoorde. En zelfs toen heb ik me niet ingehouden en hem verteld dat hij dat thuis maar op de wekkerradio doet! Zijn opmerking van 'de mensen vinden er niks aan', zette helemaal kwaad bloed. Opeens ontdekte ik ook een aantal opgeschoten peuters met hiphop-petjes aan de bar die me wel wilden wegkijken. En toen brak voor 'uw' Sideburner de ultieme egotrip aan. Gedurende een half uur heb ik geprobeerd het geheel goed te verkloten, waar ik maar niet in wilde slagen. Immers de twee gokkers, waarvan de ene ook helemaal overstag was gegaan, beantwoorden iedere plaat met een opgestoken duim, of deze nu van AC/DC, The Sonic Litter of The Shadows was. En de rest aan de bar vond het allemaal vleesch noch visch. Om half twee heb ik keurig afgesloten van 'Hullaballoo' van The Dukes Of Hamburg, maar eigenlijk had ik spijt dat ik 'Witchcraft' van Coven thuis had laten liggen. Anders had ik zeker de volledige twintig minuten-versie van 'Black Mass' als afsluiter gebruikt! Bij een later bezoek aan de kroeg werd ik opnieuw benaderd door de stralende bardame, die van het minst succesvolle deel van de avond niets had meegekregen. Of ik alstjeblieft nog een keertje wou draaien? Maar natuurlijk! This article comes from Diggin' for Dirt http://www.digginfordirt.com/ The URL for this story is: http://www.digginfordirt.com/modules.php?op=modload&name=News&file=article&sid=308