Het beloofde van tevoren al een hete avond te worden in Amsterdam's fijnste bluesclub Maloe Melo. Digger & The Pussycats zouden weer spelen en aangezien ze mij bij een vorig optreden in Vera compleet hadden overrompeld met een fantastische show die mij nog lang zal heugen, had ik er weer erg veel zin in.
Digger & The Pussycats konden om een of andere reden echter niet komen. Jammer, erg jammer, vond ook drummer Lance Wille van Reiging Sound, die uw scribent (wat een mooi woord is dat sideburner :) ) al eerder toevertrouwd had deze band meesterlijk te vinden. Ook de andere reiging sound leden waren er voor d&p op uitgetrokken, bassist Jeremy met bandshirtje en al.
Gelukkig voor hen, en voor mij bleek er genoeg over om deze avond te bestempelen als weer een concert dat in aanmerking komt voor concert van het jaar (moet je nagaan wat er was gebeurd was als ook d&p was gekomen!).
De aftrap kwam, een uur en kwartier later dan volgens het schema op de site, van The Amoks. Een mij onbekende band, uit drie personen bestaand. Drums, gitaar/zang en ja hoor, daar istie weer de contrabas (zeg ik dat nou goed? zo'n grote cello in ieder geval, waar flink op getokkeld werd) de zelfde opstelling als Stuurbaard Bakkebaard, en dat blijkt een garantie voor succes. Het trio perst wilde rocknroll uit hun instrumenten op een manier die je toch haast laat denken dat dit wel een van de beroemdste en fijnste rock'n'roll bandjes van Europa, en zeker Nederland, moet zijn. Als ik google mag geloven, met 6 vermeldingen voor The Amoks, valt het helaas met de beroemdheid wat tegen. Voor al diegenen die ook nog nooit van the Amoks gehoord hebben: er valt nog wat te ontdekken! De drummer, op een klein half uit elkaar gevallen drumstel spelend, stal met name de show door al drummend rondjes rond het drumstel te draaien, telkens weer de cimbaal van het drumstel af te slaan, en een prachtig zwarte hoedje te dragen.
Die hoed zou later overgaan op het hoofd van de zanger van het Spaanse Wau Y los Arhgs. Tijdens het optreden nam de Amoks drummer genoemde zanger op de schouders om zo samen een wild nummer ten gehore te brengen, prachtig. In deze band was vooral de zanger smaakmaker, uiterst beweeglijk, luidkeels schreeuwend, en tussen de nummers door onbegrijpelijk spaans blerend. De muziek was minder shockerend en ontoegankelijk als ik verwacht had na het horen van een enkel mp3'tje. Maar hard rocken en rollen deed het!
En een feest was het, ook na het optreden. Vanuit de wc klonk het 'occupado' gevolgd door wat tweestemming spaans gegiechel. ..Wau Y los arghs verrast, ook op het toilet.
|