Diggin' for Dirt Primitive!: Wie het laatst lacht, heet Billy Childish Articles / Concert news and reviews Date: Jul 07, 2004 - 04:15 PM Dat de spoeling erg dun blijkt voor de betere garagerock bleek afgelopen weekeinde andermaal in Rotterdam. De bordjes van 'uitverkocht' konden namelijk tijdens Primitive! in de kast blijven liggen. En dat is erg jammer. Want er stond per slot van rekening niet het minste of geringste. En als er een tegenwoordig erg populaire band als The Von Bodines optreedt en de zaal puilt nog niet uit, dan mag er vraagtekens worden gezet. De organisatie treft allerminst blaam, want voor de liefhebber van het genre viel er genoeg te beleven. Uw scribent was echter alleen vrijdagavond en zaterdagmiddag aanwezig en zag topoptredens van ondermeer The Sonic Litter en The Buff Medways. Met name de absurde prijzen voor overnachtingen in Rotterdam hadden mij doen besluiten de donderdag eerst al te 'snipperen'. Ik steek niet onder stoelen en banken The Von Bodines eigenlijk helemaal niks te vinden, maar door weg te blijven, liep ik wel het optreden mis waar het Primitive!-publiek de volgende dag de mond nog vol van had: The Solarflares. Hoewel het nog zeer vroeg op het festival was, mag het voor velen het ultieme hoogtepunt worden genoemd. Ik arriveer laat op de vrijdagmiddag en The Sonic Litter is al bezig. Er gingen geruchten dat de Hagenezen op het podium bijval zou krijgen van Dan Rinaldi, leadzanger van de legendarische sixties' band The Litter, maar helaas ging dat niet door. Familieomstandigheden was de reden, maar wellicht dat Rinaldi in het najaar nog een serie concerten gaat geven met The Sonic Litter. We houden jullie op de hoogte hierover! The Sonic Litter wordt dus sterk beinvloed door The Litter en The Sonics. Tja..., wie nu eigenlijk niet? Het resultaat was scherpe rocksongs met psychedelische effecten als fuzz en feedback. En The Sonic Litter heeft een zeer goede zanger als sterke troef. Voor hen die er in geinteresseerd zijn: The Sonic Litter heeft vooralsnog alleen een 10"-LP uit 1997 in de aanbieding, die ik een ieder van harte kan aanbevelen! Voor veel herrie heb je niet een stadion vol mensen nodig. Dat kan ook met zijn tweeen zoals Low Point Drains uit Hellevoetsluis bewijst. De Duitse legerbunker die in de achtertuin van de leden staat, kan blijkbaar tegen een stootje. De gitarist gaat gekleed als Elvis en wordt begeleidt door een drummer. En hoe vreemd het ook is, je mist de bas gewoon niet. Alsof die is verweven in het gitaarspel. De hilarische act en het instrumentale beukwerk smaakt naar meer. Van de psychedelische klanken van The Satelliters staat me helaas weinig meer bij. Wel weet ik nog dat ik het kon waarderen en dat betekent dus een dikke voldoende! The No-Goods uit het nuchtere Noorden des lands bleef staande tussen het goeddeels internationale geweld. Ze lieten nog eens horen dat ze zich wel degelijk kunnen meten met de groten uit de 'scene'. Opvallend was dat de Meppelenaren veel nieuwe nummers speelden, die vermoedelijk terecht zullen komen op de langspeler die mogelijk in het najaar uitkomt via een nieuw Zwols label. Verder werden nogal veel 'covers' gespeeld, waaronder eentje van The Solarflares waarmee men memoreerde aan het legendarische optreden van de voorgaande avond. Na een zang- en stripact van 'the master of scaremonies' Ben Gadellaa is het dan de beurt aan Dr. Explosion, dat weinig origineel begint met een rechttoe rechtaan-cover van 'Route 66'. 'Wat is hier aan de hand', vraag ik mezelf bijna hardop af. In de voorpublicaties van Primitive! werd al beloofd dat er niet aan 'retro-crap'. En onterecht, zoals later blijkt, reken ik ter plekke Dr. Explosion hierop af. Ik ga weer eens hangen aan de bar in het voorcafe en luisteren wat de deejay voor lekkernijen aan de draaitafels toevertrouwd. Als ik in de laatste tien minuten van de speeltijd van de Spanjaarden weer de zaal binnenstap, blijkt dat ik een gruwelijke fout heb gemaakt. Wellicht dat het een van de grootste verrassingen was van het festival. Het publiek at dan ook volledig uit de hand van de groep, die buiten muzikale vakmanschap ook visueel wist te boeien. In het genoemde voorcafe was een grote wand opgedragen aan de platencarriere van Billy Childish. 'Slechts' een greep van plm. veertig van de meer dan honderd releases door Childish hingen daar te pronken. Van The Milkshakes via The Del-Monas en Thee Headcoats naar The Buff Medways. De helft daarvan zijn nu al moeilijk te traceren collector's items. Het mag duidelijk zijn Primitive! Childish een warm hart toedraagt. Onlangs zeek ik meneer Childish in deze kolommen nog af vanwege het Buff Medways-debuut 'This Is This', dat eigenlijk een slap Hendrix-aftreksel zou zijn. Deze mening is enigzins bijgesteld, nu ik weet dat de volgende Buff Medways-albums zo mogelijk nog meer klinken als Hendrix. Maar ook vanaf het podium kon Childish mij overtuigen. Het is natuurlijk al een kunst op zichzelf om platgespeelde Hendrix-riffs in een andere context te plaatsen. Toch denk ik dat de meeste bezoekers Childish liever in een hoedanigheid als Headcoat of Milkshake hadden gezien. Maar om hem eens in levende lijve in Nederland te mogen ontmoeten, was al een 'happening' op zich. Childish blijkt een innemende podiumpersoonlijkheid, die je hem de bij vlagen afgezaagde Hendrix-imitaties spontaan doet vergeven. Maar wie het laatst lacht, heet Billy Childish. Want hij is natuurlijk de enige tijdens het hele festival die als beste Hendrix kan imiteren. En zo wordt 'Don't Hold Back' weer terug gekneed tot de oorsprong en speelt Childish een spetterende versie van 'Fire'. Als ik zaterdagmiddag Waterfront opnieuw binnenstap, heeft de twijfel al toegeslagen bij mij. Geef maar de schuld aan de stad Rotterdam. Ik kan het gewoon niet luchten! Maar ook de voorgaande avond had mij muzikaal gezien wel vermaakt, maar allerminst verrast of uitzinnig gemaakt. En noem me maar een krent, maar voor de twintig euri die de zaterdagavond moest worden ingeleverd, kan ik ook weer twee schijven zwart vinyl kopen. Desondanks zie ik nog wel de middagoptredens in het voorcafe. De veteranen van The Sound Of Music maken meteen dikke vrienden door met 'You're Gonna Miss Me' van The Thirteenth Floor Elevators af te trappen. Maar ook een eigenzinnige cover van de Bacharach/David-compositie 'Walk On By' laat zich prima smaken in combinatie met 'the hair of the dog'. Het trio heeft een professionele uitstraling en beschikt over een gedegen vakmanschap en liefde voor hun muziek. En dat siert de band. The Fumestones uit Spanje wordt door menigeen in de zaal geprezen, maar geeft voor mij de doorslag om het kaartje van vanavond in te wisselen en Rotterdam voor het altijd fijne Deventer te verruilen. Goed goed goed, het zat allemaal goed in mekaar en de jongens hadden best een leuke show, maar ik ben al eens uit mijn dak gegaan bij The Dukes Of Hamburg en ben niet van plan dat nog eens te doen bij een andere band die zo ongeveer hetzelfde doet. En zo verlaat ik Rotterdam, zonder de veelbelovende uitsmijters The Remains en The Chesterfield Kings te hebben gezien. Daar staat tegenover dat ik ook The Solarflares heb gemist. Betekent dat dat ik echt het beste van Primitive! heb gemist??? This article comes from Diggin' for Dirt http://www.digginfordirt.com/ The URL for this story is: http://www.digginfordirt.com/modules.php?op=modload&name=News&file=article&sid=300