De eerste keer lag nog vers in het geheugen. Dat ging als een wervelwind! Na krap drie uren was alleen nog het personeel over en dan had ik mij ook nog goed gedragen! Ditmaal koos ik echter voor een ‘assertieve start’, nadat ik het cafe was binnengelopen in een ambiance van ‘Leef Als Een Zigeuner’ en meer gekweel in de vaderlandse taal. Nee, ik kwam hier niet om vrienden te maken. Ik wachtte tot halverwege ‘T Was Aan De Costa Del Sol’ (zelfs als je dit schrijft, roep je nog luidkeels ‘tingelingelingeling’) en er klonk dan ook een verstikt boe-geroep toen ik deze wegdraaide om vervolgens ‘One Night Stand’ van The Bobby Teens door de zaak te laten knallen. Mijn plan om het eerste half uur de nadruk te leggen op recente garagerock, werd al na tien minuten feestelijk verstoord. De immer stralende barvrouw had even snel een stemming onder de gasten gehouden en wat bleek: Vijftien van de achttien bezoekers bliefde iets Nederlandsch! Of ik dat bij me had? Natuurlijk was ik thuis even de spelonken ingedoken voor een aantal novelty-platen, maar deze had ik willen bewaren voor een eventuele climax. Noem me maar een ‘loser’, maar ik kon de meid nu eenmaal niet teleurstellen en daar gingen we dan! En amper twintig minuten na de tijd draaide ik de geplande uitsmijter: ‘Het Kleine Cafe Aan De Haven’ van de Achterhoekse hardrockband Meadow. Tot grote schik van het publiek overigens. Toch stond ik op de posters vermeld met ‘Rock’N Roll & Garagerock’ als mijn specialisatie en dat wilde ik Zwolle laten weten. En zo werd de ruimte weer gevuld met tonen afkomstig van Dead Moon, The Buff Medways en The Dirtbombs. Plots keek ik op en zag dat er vijf man was overgebleven in de zaak. Dat ging lekker! Misschien kon ik zelfs nog de laatste trein halen… De bewoner van de afgesproken slaapplek had zijn gezicht ook nog niet laten zien en een bedje heb ik vannacht zeker nodig: Ik sta met veertig graden koorts plaatjes te draaien. Ook dat is rock’n roll voor mij: ‘Gewoon doorgaan’, om mat Barrie Stevens te spreken.
Inmiddels zijn twee heren aangeschoven die ondanks een schijnbaar hechte vriendschap niet op dezelfde muzikale golflegngte zitten. ‘Wat een kutmuziek’, merkt de ene op. De ander spreekt hem tegen. ‘Dit is toch lekker, man!’. Hij stelt ook de vraag of ik aan verzoekjes doe. Maar natuurlijk! Ik schat hem in als een ‘biker’ en zag de bui van ‘Motorhead’ al hangen. Buddy Holly??? Hij zoekt ‘Oh Boy’ uit van de lijst ‘evergreens’ achter op de hoes van ‘Buddy Holly’s All Time Greatest Hits’. Een oude hippie met aanmerkelijk minder haar dan dertig jaar geleden komt erbij. Hij heeft zonet ‘Touch’ van The Outsiders gehoord en wil dat ik hem nog eens opzet. Daar komt dus niets van in. Maar ik beloof hem meer ‘uit zijn tijd’ te gaan voorschotelen. Tot mijn grote verbazing (her-)kent hij ‘I Despise You’ van The Q’65 niet, wat evenzeer geldt voor ‘Little Girl’ van Syndicate Of Sound. Maar bij Rob Hoeke’s ‘Margio’ gaat tenslotte de duim omhoog. ‘What-I-Like-A-Tik-What-I-Like-A-Tik-What-I-Like-A-Tik….’: The Romantics blijft genadeloos hangen in het tweede refrein. De kroeg in een deuk, maar ik besluit koel te reageren door de naald van de plaat te halen en twee groeven verder weer neer te zetten.
De wijzers van de klok vertellen me dat het half een is en dat het dus eigenlijk al te laat is om de laatste trein te halen. Shit, waar blijft die kerel nou? De krasse vijftiger bedankt me nog voor de goede muziek en vervolgens plezier ik het voorgenoemde duo door knalhard ‘Anarchy In The UK’ van The Sex Pistols te draaien. Dan wordt opeens duidelijk dat zij niet enkel voor de muziek komen. De fruitautomaten in de hoek van het etablissement moeten immers nog geleegd worden… Ik ga driftig door met plaatjes draaien, rekening houdende met dit publiek. En dan opeens verschijnt er een manspersoon achter de bar, die op mij af komt lopen. Hij wil bukken richting de CD-speler en heft dan zijn hoofd op: ‘Ik zet even een CD-tje op’………………………………….. Al deze stippeltjes zijn om aan te geven dat ik even tot tien moest tellen, toen ik dat hoorde. En zelfs toen heb ik me niet ingehouden en hem verteld dat hij dat thuis maar op de wekkerradio doet! Zijn opmerking van ‘de mensen vinden er niks aan’, zette helemaal kwaad bloed. Opeens ontdekte ik ook een aantal opgeschoten peuters met hiphop-petjes aan de bar die me wel wilden wegkijken. En toen brak voor ‘uw’ Sideburner de ultieme egotrip aan. Gedurende een half uur heb ik geprobeerd het geheel goed te verkloten, waar ik maar niet in wilde slagen. Immers de twee gokkers, waarvan de ene ook helemaal overstag was gegaan, beantwoorden iedere plaat met een opgestoken duim, of deze nu van AC/DC, The Sonic Litter of The Shadows was. En de rest aan de bar vond het allemaal vleesch noch visch. Om half twee heb ik keurig afgesloten van ‘Hullaballoo’ van The Dukes Of Hamburg, maar eigenlijk had ik spijt dat ik ‘Witchcraft’ van Coven thuis had laten liggen. Anders had ik zeker de volledige twintig minuten-versie van ‘Black Mass’ als afsluiter gebruikt! Bij een later bezoek aan de kroeg werd ik opnieuw benaderd door de stralende bardame, die van het minst succesvolle deel van de avond niets had meegekregen. Of ik alstjeblieft nog een keertje wou draaien? Maar natuurlijk!

So, here’s the advertisement, consisting of a few reviews, read it, and check their website too: Motosierra.net

Cómo con la película de horror “The Texas Chainsaw Massacre…”
aquí la “masacre de la Motosierra en Uruguay” tiene una segunda parte.
Los cuatro caballeros de Motosierra lo titularon abiertos de piernas
y con pecho inflado “cortito y al pie”: Rules!!!.
Los 13 nuevos temas y el bonus(?) “Kamikaze Blues” demuestran que no es
cierto lo de “segundas y terceras partes nunca fueron buenas”.
Auténticas granadas como “No More”, “Spacecowboy”, “Whiskey & Cocaine”,
“Burzako Fürher”, “Suck My Dick”, y en especial “The Leatherface”,
que comienza con gritos de mina y ruidos de motosierra y podria ser considerado
cómo himno de la banda, son brillantes y para nada peor que su álbum debut.
El hermoso Cd japonés viene con él típico Obi(?)

CROSSBEAT MAGAZINE (JAPAN).

“Motosierra is the punk rock ‘n’ roll band from Uruguay of South
America. This 2nd full-length album contains fast tunes that
reminds me of Zeke and Puffball, and some mid-tempo tunes,
but all songs are kickass. Not only the guitars but also the drums
are so noisy, and the vocals are brutal and hot. I describe they
mix Motorhead and hardcore with high energy. Last but not least,
the last song (?) called “Kamikaze Blues” is dangerous and cool!”

DAREDEVIL MAGAZINE & RCDS. (GERMANY).

Yeah – the 4 killers from Uruguay are back with their legendary,
2nd full-length album. After some compiltation contributions,
they hammered 14 short, fast and loud slaughters into that release.
This is raw, this is heavy! I like WE SELL, YOU BUY and SPACECOWBOY
very much.
But all tracks are on the same high level and don`t leave prisoners.
They kill! First rule – no rules…that is the trademark from Motosierra.
Listen to (I WANNA) FUCK MYSELF and you know what I mean.
If you like it hard, heavy, fast, raw and short – this is your first choice!!!
The kings of RAWK will kick your ass!!!!

ROUGHEDGE.COM (USA).

If you, like me, have grown tired of the apparently neverending stream of Blink 182,
pop-punk sound-alikes flooding the market these days, Motosierra’s “Rules!”
will bring a refreshing smile of welcome to your mohawk-topped face.
“Rules!” contains 14 tracks of what the band calls “wild ultra speed killer punk”.
And there’s no better way to describe their sound. Motosierra sounds like the Sex Pistols and Rancid
on speed: raw, bloody-throat vocals; chunky, flailing guitars; barbed-wire lead riffs and running times
never much more than two minutes per song.
(With 14 tracks, “Rules!” has a total running time of just over 23 minutes!).
And you gotta love the songs titles, too. Included on “Rules!!” are such ditties as “Idiota”,
“The Leatherface”,”Suck My Dick” and “(I Wanna) Fuck Myself.”
No question where this band is coming from!

Met name de absurde prijzen voor overnachtingen in Rotterdam hadden mij doen besluiten de donderdag eerst al te ‘snipperen’. Ik steek niet onder stoelen en banken The Von Bodines eigenlijk helemaal niks te vinden, maar door weg te blijven, liep ik wel het optreden mis waar het Primitive!-publiek de volgende dag de mond nog vol van had: The Solarflares. Hoewel het nog zeer vroeg op het festival was, mag het voor velen het ultieme hoogtepunt worden genoemd. Ik arriveer laat op de vrijdagmiddag en The Sonic Litter is al bezig. Er gingen geruchten dat de Hagenezen op het podium bijval zou krijgen van Dan Rinaldi, leadzanger van de legendarische sixties’ band The Litter, maar helaas ging dat niet door. Familieomstandigheden was de reden, maar wellicht dat Rinaldi in het najaar nog een serie concerten gaat geven met The Sonic Litter. We houden jullie op de hoogte hierover! The Sonic Litter wordt dus sterk beinvloed door The Litter en The Sonics. Tja…, wie nu eigenlijk niet? Het resultaat was scherpe rocksongs met psychedelische effecten als fuzz en feedback. En The Sonic Litter heeft een zeer goede zanger als sterke troef. Voor hen die er in geinteresseerd zijn: The Sonic Litter heeft vooralsnog alleen een 10″-LP uit 1997 in de aanbieding, die ik een ieder van harte kan aanbevelen!

Voor veel herrie heb je niet een stadion vol mensen nodig. Dat kan ook met zijn tweeen zoals Low Point Drains uit Hellevoetsluis bewijst. De Duitse legerbunker die in de achtertuin van de leden staat, kan blijkbaar tegen een stootje. De gitarist gaat gekleed als Elvis en wordt begeleidt door een drummer. En hoe vreemd het ook is, je mist de bas gewoon niet. Alsof die is verweven in het gitaarspel. De hilarische act en het instrumentale beukwerk smaakt naar meer. Van de psychedelische klanken van The Satelliters staat me helaas weinig meer bij. Wel weet ik nog dat ik het kon waarderen en dat betekent dus een dikke voldoende! The No-Goods uit het nuchtere Noorden des lands bleef staande tussen het goeddeels internationale geweld. Ze lieten nog eens horen dat ze zich wel degelijk kunnen meten met de groten uit de ‘scene’. Opvallend was dat de Meppelenaren veel nieuwe nummers speelden, die vermoedelijk terecht zullen komen op de langspeler die mogelijk in het najaar uitkomt via een nieuw Zwols label. Verder werden nogal veel ‘covers’ gespeeld, waaronder eentje van The Solarflares waarmee men memoreerde aan het legendarische optreden van de voorgaande avond.

Na een zang- en stripact van ‘the master of scaremonies’ Ben Gadellaa is het dan de beurt aan Dr. Explosion, dat weinig origineel begint met een rechttoe rechtaan-cover van ‘Route 66′. ‘Wat is hier aan de hand’, vraag ik mezelf bijna hardop af. In de voorpublicaties van Primitive! werd al beloofd dat er niet aan ‘retro-crap’. En onterecht, zoals later blijkt, reken ik ter plekke Dr. Explosion hierop af. Ik ga weer eens hangen aan de bar in het voorcafe en luisteren wat de deejay voor lekkernijen aan de draaitafels toevertrouwd. Als ik in de laatste tien minuten van de speeltijd van de Spanjaarden weer de zaal binnenstap, blijkt dat ik een gruwelijke fout heb gemaakt. Wellicht dat het een van de grootste verrassingen was van het festival. Het publiek at dan ook volledig uit de hand van de groep, die buiten muzikale vakmanschap ook visueel wist te boeien.

In het genoemde voorcafe was een grote wand opgedragen aan de platencarriere van Billy Childish. ‘Slechts’ een greep van plm. veertig van de meer dan honderd releases door Childish hingen daar te pronken. Van The Milkshakes via The Del-Monas en Thee Headcoats naar The Buff Medways. De helft daarvan zijn nu al moeilijk te traceren collector’s items. Het mag duidelijk zijn Primitive! Childish een warm hart toedraagt. Onlangs zeek ik meneer Childish in deze kolommen nog af vanwege het Buff Medways-debuut ‘This Is This’, dat eigenlijk een slap Hendrix-aftreksel zou zijn. Deze mening is enigzins bijgesteld, nu ik weet dat de volgende Buff Medways-albums zo mogelijk nog meer klinken als Hendrix. Maar ook vanaf het podium kon Childish mij overtuigen. Het is natuurlijk al een kunst op zichzelf om platgespeelde Hendrix-riffs in een andere context te plaatsen. Toch denk ik dat de meeste bezoekers Childish liever in een hoedanigheid als Headcoat of Milkshake hadden gezien. Maar om hem eens in levende lijve in Nederland te mogen ontmoeten, was al een ‘happening’ op zich. Childish blijkt een innemende podiumpersoonlijkheid, die je hem de bij vlagen afgezaagde Hendrix-imitaties spontaan doet vergeven. Maar wie het laatst lacht, heet Billy Childish. Want hij is natuurlijk de enige tijdens het hele festival die als beste Hendrix kan imiteren. En zo wordt ‘Don’t Hold Back’ weer terug gekneed tot de oorsprong en speelt Childish een spetterende versie van ‘Fire’.

Als ik zaterdagmiddag Waterfront opnieuw binnenstap, heeft de twijfel al toegeslagen bij mij. Geef maar de schuld aan de stad Rotterdam. Ik kan het gewoon niet luchten! Maar ook de voorgaande avond had mij muzikaal gezien wel vermaakt, maar allerminst verrast of uitzinnig gemaakt. En noem me maar een krent, maar voor de twintig euri die de zaterdagavond moest worden ingeleverd, kan ik ook weer twee schijven zwart vinyl kopen. Desondanks zie ik nog wel de middagoptredens in het voorcafe. De veteranen van The Sound Of Music maken meteen dikke vrienden door met ‘You’re Gonna Miss Me’ van The Thirteenth Floor Elevators af te trappen. Maar ook een eigenzinnige cover van de Bacharach/David-compositie ‘Walk On By’ laat zich prima smaken in combinatie met ‘the hair of the dog’. Het trio heeft een professionele uitstraling en beschikt over een gedegen vakmanschap en liefde voor hun muziek. En dat siert de band. The Fumestones uit Spanje wordt door menigeen in de zaal geprezen, maar geeft voor mij de doorslag om het kaartje van vanavond in te wisselen en Rotterdam voor het altijd fijne Deventer te verruilen. Goed goed goed, het zat allemaal goed in mekaar en de jongens hadden best een leuke show, maar ik ben al eens uit mijn dak gegaan bij The Dukes Of Hamburg en ben niet van plan dat nog eens te doen bij een andere band die zo ongeveer hetzelfde doet. En zo verlaat ik Rotterdam, zonder de veelbelovende uitsmijters The Remains en The Chesterfield Kings te hebben gezien. Daar staat tegenover dat ik ook The Solarflares heb gemist. Betekent dat dat ik echt het beste van Primitive! heb gemist???